‘Hoe kunnen we meiden die onzichtbaar zijn toch bereiken? Hoe kunnen we zorgen dat ze zelfliefde en een positief zelfbeeld opbouwen, vertrouwen op hun intuïtie en hun grenzen leren aangeven? Dat is mijn missie als straathoekwerker.
‘Zes jaar geleden begon ik als jongerenwerker in Noord, en sindsdien ben ik me steeds meer op meiden gaan richten. Ik merkte dat seksuele grenzen bij meiden steeds jonger en sneller worden verlegd. En dat ze moeite hebben met hun grenzen aangeven.
‘Ik ben zelf opgegroeid in een gebroken gezin zonder aanwezige vader. Ik heb nooit geleerd hoe een man mij moest behandelen in een relatie. En als je dat niet leert, dan neem je al snel genoegen met weinig en dat is iets dat ik bij veel meiden zie.
‘Als er dan ook nog eens thuis niet over seksualiteit en grenzen gesproken wordt, en meiden er alleen met vriendinnen over praten, en dan loop je het risico dat ongezonde situaties genormaliseerd worden, omdat niemand die volwassen blik biedt.
‘Een voorbeeld: in een groep vertelde een meisje dat een jongen seksuele handelingen bij haar had verricht die ze eigenlijk niet wilde. Ze zei daarbij: ‘Maar ja, logisch, hij heeft dingen voor mij betaald, dus dan wil hij wat terug.’ De andere meiden zeiden: ‘Ja, dat gebeurt bij mij ook.
‘Als er dan niemand is die zegt: ‘Nee is nee, ook als hij iets voor je betaalde en ook als je eerder ja zei,’ dan wordt verkeerd gedrag de norm. Ik vind het mijn taak, samen met partners in de wijk, om schadelijke overtuigingen en normen te doorbreken. Maar wel op zo’n manier, dat jongeren het aannemen. Dat doe je onder andere door ook open te zijn over jezelf en door niet te oordelen.’
Online onveilig
‘Naast problemen met grenzen, hebben veel meiden ook een negatief zelfbeeld. Juist die meiden met een grote bek. Ze zijn tot in de puntjes verzorgd, komen heel zelfverzekerd over. Maar als ik ze vraag om vijf positieve dingen over zichzelf op te schrijven, dan lukt ze dat niet.
‘We zullen vol aanwezig moeten zijn in de online leefwereld, want daar vindt alles plaats. Online wordt gezien als echt: de dure kleding, de gefotoshopte foto’s, de porno die jongens als voorbeeld gebruiken van ‘normale seks’. Meiden worden online naar feestjes gelokt waar alles voor hen betaald wordt, maar achteraf gebeuren er dingen tegen hun zin.
‘En dan is er nog de online exposure. Filmpjes die doorgestuurd worden, soms met behulp van AI gemanipuleerd, bijvoorbeeld door het gezicht op een vreemd lichaam te plakken. Er worden stiekem foto’s en filmpjes van meiden gemaakt en online geplaatst, met naam en toenaam, waarna ze uitgescholden en bedreigd worden. Steeds meer meiden bedekken of blurren daarom hun gezicht online.
‘Ik heb ook eens een school geadviseerd om jongeren een schoolfeest alle telefoons in te laten leveren. Er werd namelijk niet meer gedanst; iedereen was bang om gefilmd te worden. Het gevoel van veiligheid wordt door sociale media ongelofelijk aangetast.
De dynamiek onder jongeren is door sociale media totaal veranderd. Er zijn veel ruzies tussen groepen meiden. Vroeger was dat tussen groepen uit de wijk, nu ook tussen groepen die tien kilometer bij elkaar vandaan wonen.’
Bekend gezicht
‘Ik ben dus online en overal in Noord waar meiden zijn: jongerencentra, sportverenigingen — ik doe gerust een kickbokstraining mee. Ik loop binnen bij Dock, ik ben wekelijks op drie scholen. Ik zorg dat ik een bekend gezicht ben, dat de meiden me vaak zien, dat ze weten dat ze veilig hun verhaal bij mij kunnen doen. Op het ABC Noorderlicht doe ik mee met lessen of ben ik in de aula. Eens per maand overleg ik met de zorgcoördinatoren. Op het Hogelant organiseren we binnenkort een meidenlunch samen met het OKT, een jeugdpsycholoog en Dock. Binnenkort zit ik ook op Damstede.
‘Daarnaast ben ik onderdeel van het Gebiedsknooppunt Noord. Ik kan bijspringen via Welzijn op Recept: als een jongere op de wachtlijst staat voor een psycholoog, kan ik tijdelijk diens vertrouwenspersoon zijn. Ik zit in overleg over de ROSA-aanpak, Jeugd en Veiligheid, en ik ben betrokken bij Social Lab, een aanpak voor meiden in de Waterlandpleinbuurt.
‘Ik doe groepswerk, ondersteun een-op-een en organiseer events rondom grenzen aangeven, zoals Bold Boundaries. Groepswerk is voor mij als straathoekwerker heel krachtig om een ingang te vinden bij de meiden, een groep biedt namelijk veiligheid. Je kan thema’s bespreken waarover meiden een-op-een moeilijk over praten. Ik focus erg op grenzen. Hoe voelt dat nou, een grens? Wat is je onderbuikgevoel? Want we hebben allemaal een intuïtie. Hoe gebruik je die?’
Droom
‘Mijn droom is dat ik een sleutelfiguur in Noord ben, dat meiden die nu onzichtbaar zijn, of zich niet kwetsbaar opstellen en durven uit, mij weten te vinden. Dat ik door dat harnas kan breken, op een creatieve en veilige manier. Zodat ze hun verhalen delen, leren waar hun grenzen liggen, een gezond zelfbeeld opbouwen en dat ze gaan geloven dat ze het waard zijn. Dat wil ik de generatie van nu meegeven. Ik wil die grote zus zijn voor de meiden in Noord.’
